Tokkelen
Op onze culturele rondreis komen jong en oud volledig aan hun trekken. Zo nu en dan probeert Edwin wat op de gitaar te spelen (probeert,.... niet door z'n gebrekkige vaardigheden maar de mishandelde toestand waarin de meeste guesthouse gitars zich bevinden).
Een van de onverwachte spektakels is een als agent verklede fluitist (of balletdanser die ook fluit) die z'n kunsten opvoert midden op een kruising. Wapperende handgebaren, pirouettes, kleine stapjes en voortdurend de longen uit z'n lijf proberen te fluiten. Alleen dat laatste lukt tot onze verbazing niet. Maar scooter- en autorijders spelen het spel routineus mee, stoppen, rijden door en verspreiden een wolk aan uitlaatgassen ongeveer zoals een mooi rookgordijn op een podiumvan Lowlands tijdens een act van Coldplay laat zien.
We komen terug van iets wat bij Edwin en Martine herinneringen aan het festival in de polder, Lowlands oproept: Een tussenstop in Lok Som - omdat Sukothai toch wat ver is - breng onstijdens het sprokkelen van voedsel op een gigantisch plein waar muziek en dans het nuttigen van de gevarieerde maaltijd opluistert.
Sukothai doen we relatief kort aan op weg naar Chiang Mai. Een oude 'konigsstad'; je wordt toch even stil als je bedenkt dat duizenden jaren geleden al op deze manier gebouwd werd.
De laatst etappe, naar Chiang Mai, onderbreken we enkele keren voor eet- en plaspauzes. En weer valt het op dat de Thai in een mum van tijd heerlijke gerechten opdist, op een innemende manier z'n haar bst doet je het naa de zin te maken waarvoor je dan (bv. een lunch) met een peuleschil kunt betalen.
We kiezen in Chiang Mai voor een luxe hotel na alle ontberingen. Prince heet het, een ligbad en enkele zwembaden zijn onder meer de luxe die we ons gaan veroorloven. En behalve het eten is (dus) ook het vinden van logies een fluitje van een cent.
Het zwembad wordt dezelfd avond om ongeveer 20.30 uur ingewijd, de duiktechniek van Michel wordt van technische adviezen voorzien door onze zwemexpert (net als bij schans springen op de ski blijkt de afzet van wezenlijk belang, leren we in Thailand) en laat op de avond wordt er nog een detour gemaakt naar een nachtmarkt.
We zijn blij als het de volgende dag enkele druppels regent: de regnjas is niet voor niets meegesleept en ook in de toekomst blijft het gebied daadoor groen. Toch wel mooi omdat dit een gebied is waarvoor je terugkomt.
De plannen voor de komende drie dagen zijn zo uitgebreid (dwz de mogelijkheden) dat het moeilijk kiezen wordt.
Tokkelen in ieder geval.
' Wat is dat dan?' komt het in stereo (quadro?)uit vier monden.
We laten ons verrassen door de reisleiding.
Op de pof
We kunnen veel poffen hier. In het guesthouse Mekong aan de gelijknamige rivier vragen ze ons de avond voor het geplande vertrek al, of we morgen betalen.
Vreemd.
Houden ze niet van ons?
Na wat eetpogingen in het betreffende guesthouse zijn we toch maar naar elders gegaan. Zolang wachten op zulke lekkernijen is een kwelling en daarvoor hebben we niet 11 uur in het vliegtuig naar Bangkok gezeten.
Het meest wrange voorbeeld is dat Ellen 12 minuten op koffie wachten moest.
We verkassen naar Mut Mee en zien daarop het lommerrijke terras vooral veel Europeanen, bijna allen voorzien van een laptop.
De moderne backpacker, weg van de consumentenmaatschappij..... wil helemaal terug geworpen zijn op zichzelf....
Ik leen deze computer om het te signaleren!?!
M&E, onze reisleiding is al vroeg vertrokken om het visum voor Thailand te verlengen. Eerst moeten ze Laos in, over de brug die ik van hieruit in de verte zie liggen, waarschijnlijk een visum voor dat land kopen, dan een dito exemplaar voor Thailand en terug naar het reisgezelschap dat daarna doorreist naar Sukothai.
In Bangkok moeten M&E een visum geregeld worden voor Myanmar. Dat kan zo'n vijf dagen duren (gemiddeld), maar als het vel langer duurt zouden ze weer terug moeten naar een burland en dan herhaalt de procedure zich. Myanmar is alleen (in deze regio) vanuit Bangkok te bereiken.
Grenzen!!!
We rijden langs de grens van Laos en Thailand in de richting van Sukothai, een mooie koningsstad. Zes uur doet een bus erover, alleen tot Loei en daarom verwachten we het doel vandaag niet te halen.
Met de snelweg, maar dan terug over een groot deel van de al gereden route naar Nongkhai, gaat veel sneller maar is vrij saai. Hooguit een bizar geladen pick-up, bv. met varkens rijp voor de slacht en keurig gestapeld op de achterbak, zorgt voor wat opwinding. De zelfde soort pick-ups passeren ons soms ook met zo'n 120 km per uur en zijn dan beladen met mensen; in de bak, op hetrandje, in Nederland waar alles tot achter de komma is geregeld, zou het een gruwel zijn.
De pine-apple juice en koffie verschijnt eindelijk, evenals een nieuwe tand, meldt Michel en Annelies legt uit waarom het een beetje pijn doet. Joris ontdekt een kleine aubergine. Michel heef vandaag geen zin in pannekoek als ontbijt.
Voor de rest vindt hij bijna alles lekker, maar ik moet goed nadenken wat allemaal...
Tijd voor het ontbijt in Mut Mee.
Nederlanders en fietsen
Deze keer geen lange-afstandsfietsers met volle bepakking, niet ver van de vriendschapsbrug tussen Thaland en Laos. Het is de Thai welbekend. Meestal Duitsers, Nederlanders of Scandinaviërs die op zo'n manier Z.O.-Azië (en veel meer) verkennen.
Nee, een qua leeftijd en outfit erg gemêleerd gezelschap met een mandje voorop waarin een fles water en zonnebrandolie.
De Thaise weggebruiker kijkt ervan op en er wordt vaak gezwaaid en minimaal geglimlacht.
Dat moeten wel Nederlander zijn.
Het links rijden gaat ons makkelijk af. Geen problemen zoals bij het busje met het stuur op een andere plaats. Het verkeer is bovendien relaxed al hebben we nauwelijks enige regel kunnen ontdekken behalve dat de meerderheid links houdt. (op de vluchtstrook van de snelweg werd overigens rustig tegen het verkeer ingereden, zelfs door auto's).
We gaan een beeldentuin bezoeken, niet zo maar wat sculptuurtjes waar de plaatselijke amateur beeldhouwer ooit furore mee wil maken maar indrukwekkende Buddha-beelden en allerlei figuren en ornamenten. Olifanten, draken en vissen waren mooi en groot. Overigens de laatste in levende lijve in de vijver van de 'tuin'. De foto's zijn tzt op http://www.edwinenmartine.com/joomla te zien.
Op de terugweg valt het gezelschap uiteen. Want er is voorkeur voor de markt, een oud-hollands spelletje (ooit uitgevonden in Nepal) of nog wat extra kilometers fietsen. Joris gaat met een Thais jochie een kaartspel spelen en houden dat een paar uur vol. Zij spreken elkaars taal.
Hetgeen niet zo goed lukt met de uitbater van ons guesthouse. Misverstanden stapelen zich op zodat we maar elders gaan eten om lekkernijen te krijgen die we ook daadwerkelijk bestellen.
Al hebben we in het nieuwe guesthouse toch de vertaalcomputer nodig om op te zoeken want potatoes sauté zijn. Dat Franse sauter heeft veel betekenissen.
We kiezen uit: poffen. Vozen staat er ook bij en de pas 12 geworden Michel vraagt zich af wat dat nou weer is.
Zelf opzoeken, zeg ik.
Geen tijd. Skip-bo is in het fianle stadium.
Helaas moeten we wel betalen*)
*)Speciaal voor mijn vaste lezer een cryptische zin.
Grensgeval
Nong Khai, gearriveerd op 21 december. Dat is winter in NL. Hier ook. Soms loopt men 's morgens met handschoenen aan, een muts op en een winterjas. Tsja, nauwelijks 20 graden om 08.30 uur, daar moet je je tegen wapenen.
We zijn zojuist viaPak Chong Onderweg bij het stadje aan de Mekong aangekomen. Aan de andere kant lig Vientiane, de hoofdstad van Laos.
De lange reis hebben we culinair en cultureel onderbroken. Culinair met een picknick en cultureel met het bezoek aan Phimai met z'n historische park. Voor de -tigste keer gezocht naar vuurwerk. Steeds verwees men ons naar de Bangkok Bank, maar of dat te maken had met gebrek aan taal onzerzijds en de koper van het vuurwerk, Michel Kok, het spul dat de big bang moest veroorzaken als toetje op z'n verjaardag bleef onvindbaar.
Maandag naar een historisch park met rotsformaties die er uitzien als een kruising van de menhirs in Bretagen en onze hunebedden.
De ijstijd zou hier voor verantwoordelijk zijn. We laten dit - al lezende - maar eens bezinken terwijl we het zweet van ons voorhoofd vegen op deze al weer tweede dag van de winter.
IJstijd,daardoen we trouwens regelmatig aan, ook in deze herfst en winter hier.
Morgen?
Woensdag gaan we een visum halen voor E & M omdat dat sinds kort nog maar 15 dagen geldig is voor wie Th. over land binnen komen. En we willen dat ze nog even blijven want goede reisleiders die Nederlands of Engels spreken zijn dun gezaaid. Dat betekent even de grens overlopen met Laos (over de vriendschapbrug) en weer terug met het gewenste stempeltje.
De reden hiervoor?????
Bedacht drie weken geleden toen de regering toch niets te doen had omdat het vliegveld van Bangkok bezet was en daarmee het hele openbare leven lam lag. Er moest toch geregeerd worden en dan neem je een belangrijke maatregel die je meteen laat ingaan. Daadkracht, heet dat geloof ik.
Onze bezigheden en attracties: we hebben niet alleen maar historische parken bezocht ( al vond ook de jeugd het om andere redenen wel de moiete waard).
In Phimai wilde een hele schoolklas met Michel op de foto. Aanstormende pubers gingen om de beurt naast hem om een rostsblok tot het hem verveelde en hij zei dat het 50 Baht kostte...
Ook zijn we in een entertainment ding voor Michels verjaardag geweest , met veel vroem-vroem.
En verjaarstaart in Pak Chong. Dat is vlakbij het Khao Yai nationale park waar we apen, watervallen, olifantenkeutels en ook een slang die levensmoe*) was, hebben gezien.
*)Stak vlak voor onze Toyota over!
Heeft het overleefd, evenals Edwin die hem macro wilde fotograferen.
Hoe hier gekomen?
Tien persoons minivan, links van de weg gereden, goede knoppen en handles bediend behalve soms de ruitenwisser als we af wilden slaan (wat de motor ook wel eens deed in die gewenningsfase)
Het weer: steeds droog en warm ( en soms alleen onderweg de ruitenwisser nodig dus)
Verdere plannen: ongewis.
Met excuus voor de telegramstijl. Het eerste verhaal verdween bij de poging het op te slaan en dat was echt een mooie beschrijving van al onze wederwaardigheden. We vertellen dat later na.
VOC en de bakker die z'n eigen taart opeet
Naar Thailand met je familie, dat is een extra attractie. Michel en Joris zijn mee, hun moeder, annelies en haar moeder: Ellen.
Ellen is met mij in de echt verbonden ooit en ziedaar voor een stamboommaker: zo zit het in elkaar.
Na de zware vliegreis, ongeveer elf uur vanaf Duesseldorf, worden we vlekkeloos opgevangen op vliegveld Bangkok. De demonstranten waren zo vriendelijk het vliegveld te ontruimen en bij hun jarige konig op bezoek te gaan. Alles wekte binnen vier dagen weer goed en zo reden we in een minivan waarmee Edwin en Martine ons kwamen ophalen, naar het strand van Koh Samed. Dit is een eiland op drie uur rijdens ten zuid-oosten van Bangkok en te beeiken met een gammele vissersboot. Via een weg die vermeld is in het Guiness Book of Records (catgorie meese kuilen en vriendelijkste verkeersdeelnemers) gaan we met een taxi, een kleine pick-up waar een Amerikaan z'n neus voor zou ophalen, naar de bungalows van resort TubTim.
Nu krijg ik van resorts meestal spontane uitlsag maar deze was anders. Primitief, flexibel,een beetje chaotisch, maar het belangrijkste klopte: een bed met wat beddengoed. En de zee op loopafstand. Temperatuur 28 graden. Dit is wat een vermoeide luchtreiziger nodig heeft.
Zwemmen, eten, luieren, UNO spelen, een boottochtje rond het eiland met mogelijkheid tot vissen en snorkelen, prachtig allemaal.
Michel heeft echter ontdekt dat er vuurwerk te koop is en heeft hiervoor nauwelijks tijd. Druk met gld tellen en omrekenen van euro naar Baht en terug.
Hij bsluit veel te kopen m mee te nemen.
Wat een handelsgeest. Die Balkende met z'n opmerkingen dat we wat meer van de VOC-tijd moeten hebben!
De eerste aanscha f wordt al op de tweede dag gedaan. En diezelfde avond wordt een vuurpijl afgschoten. 78 knallen en beelden in de lucht, het hadden er 80 moeten zijn. Dan og maar een en op is de voorraad.
Hoe het met die winstgevende handel verder moet is van later zorg. Wij moeten denken aan de café-baas die z'n eigen omzet verzorgt.
Ach ja, de bakker eet z'n eigen pies op, zegt een Engelsman en z'n veel te jonge Thaise vriendin?) moet lachen.
Voor we het wetenis het woensdag. Einde van de strandgenoegens. We gaan het land verkennen en doen dat met een busje. Verhuurbedrijf Budget komt dat aan de pier waar de 'veerboot' aankomt, brengen.
Maar wat de jongens nog niet weten, we gaan deze keer (terug) met een heuse speedboot. Geheel in stil want dinsdag mochten de jongens nog even vroem-vroem doen op een quad. Daarover later of op de site van edwin en martine.
Many roads lead to Bergamo
Asummary of the total itinerary for all the people I met underway andmy dear cousins in ABQ, TUS and BIS (USA) .
Lake Como, Cólico
Many roads lead to Rome, and consequently: to Bergamo.
A break - and detour - on my way e.g. was a reunion in Appenzellerland, Switzerland. Kurt (red shirt) and Darina - living in the gorgeous town of St. Gallen -organised an active, contemplative and consuming weekend. After it,, with new elan, going again into the diaspora, Berni (left) and me rode to his hometown Vaduz in Liechtenstein. He advised me to take the Julier Pass (i.o. the Splügen) for some extra visual extravaganza.
As for the extravaganza many 'tourists' in yuppy outfit with blacktrunks on Sunday morning, going into and coming out of hotels - all named after a bank - his advice was immediately fulfilled in the Liechtenstein capital. The first sign of he credit-crisis?!
http://www.climbbybike.com/climb.asp?Col=Julier-Pass&qryMountainID=5393
The abovepicture also shows navigating in Switzerland for hikers and Wanderers is easy. So it is for cyclists. The signage is wonderful, sometimes a bit overdone. In which direction is Rome .... uuh: Bergamo?
About the itinerary.
I left home with maps (pretty large-scaled), a TomTom (and had to be careful: the battery stops after 1.5 hours), the knowledge that the Rhine is a natural compassand - I presume - some common sense. Esp. having and using this last skillis of vital importance. For e.g. better going the extra mile than taking adead end disguised as ashortcut (next pic)
After a dirtroad seemig to be a welcome shortcut near Ahrweiler , (Eifel, Germany) the trip's rural character is emphasized. But how to enter the village ahead? Not visible is the Autobahn between the lonely cyclist and the sleepy village.
That'sone strategy.
Other cyclists choose for safe. An extreme example I read somewhere: I buy a bike-line*) booklet. Then I start at page nr 1. When the book is finished, my holidays are over. Or: I take a rest after every four pages.
I should advise them to buy a home-trainer and go pedaling in front of a beamer showing the world's finest landscapes.
*)Bike-line. This serious of accurately described and mapped itineraries is published by http://www.esterbauer.com/
------
Clicking here: http://www.mapmyride.com/is the first step to visualize the complete itinerary : Borne*) - Keulen - Mainz - Rottweil - St. Gallen -Silva Plana- Bergamo.
(Borne: eastern Netherlands, 12 km nw of Enschede)
Period:aug./sept. 2008
Note: Distances are sky-wide.The elevation differences can also be figured out.
Instead of surfing to http://www.mapmyride.com/ you can also view some parts of the trip here.
1. Borne - Keulen (3 dagen)
2. Keulen - Mainz (3 à 4 days)
3. Mainz - Rottweil (4 days)
4. Rottweil - St. Gallen (2 à 3 days)
Rotweil-Donaueschingen-Blumberg-Schaffhausen-Stein a Rhein-Konstanz-Scherzingen-Amriswil-Gossau-St.Gallen
5. St Gallen - Silva Plana: (2 à 3 days)
Climbingday: Julier Pass
http://www.mapmyride.com/route/ch/appenzell/789084203824
6. Silva Plana- Bergamo. (2 days) http://www.mapmyride.com/route/ch/stampa/863296816805
Off the beaten path - the Bodensee Radweg - passing Scherzingen, then heading for St. Gallen. There's time for a detour to Gossau and some chatting with people like this farmer whose flowerbeds have to provide some extra income besideshis cattle that continuously seem to ring alarm-bells about the farmers' difficult financial situation.
Ironic detail about Scherzingen: Mr. Jan Ulrich, the former Tour-de-France-winner and German citizen is living in this tiny village on the Swiss bank of the Lake of Constance. I wonder what choice has been made by his (ex-) admirors for this doping-related professional cyclist: the death or the gladioli?!
--------------
St. Gallen is easily to be found after this detour, without detailed map and with an empty TomTom-battery. Wow, what an entrance to this Unesco world-heritage town...
My targets (next picture):
1. Youth hostel (Jugendherberge) at the right hand bottom corner
2. Cloister (Kloster): to visit the Stift Library (in the distance, to the right of the approaching Trogen Bähnli)
3. Main railway station (Hauptbahnhof): start of the Appenzeller weekend
-----
About visiting Bergamo and enjoying the local habits - esp. eating - you can consult an IOWA (US) couple's report: It's in English. We share opinions about Bergamo. N.B. The signature disc of the Lombardian town, casoncelli is a Leckerbissen indeed.
http://www.slowtrav.com/tr/tripreport.asp?tripid=1176&index=1
Waarom en waar is die foto genomen en wat is het? (inmiddels met antwoorden!)
Vind je het leuk om aan de hand van foto's (deels gepubliceerd) uit te zoeken wat het is? Dat was de vraag en inmiddels is het tijd voor de antwoorden.
1. De centrale wordt gebouwd bij bij Grevenbroich, ten zuiden van Düsseldorf (in de Eifel). Grondstof : bruinkool. De buinkool wordt in zgn. Tagesbau uit de grond gehaald. In 2006 legde Merkel hier de eerste steen. Moet vanaf ca. 2010 jaarlijks 2400 Mw opleveren. En werk aan zo'n 5000 medewerkers in de regio, zet RWE op het bord.
Het gebruik van bruinkool heeft een zeer slechte milieu-reputatie.Er vindt een experiment plaats met het afvangen van CO2. Als dat slaagt zal zo'n 80 % niet door de mazen van het net glippen.
Lees meer hierover:
http://www.flickr.com/photos/22746515@N02/2770900862/
2. De kerktoren van Mayen in de Vulkaaneifel is zo gemaakt omdat .........*)
*)lees hier:
http://de.wikipedia.org/wiki/Pfarrkirche_St._Clemens_(Mayen)
3. Dit restaurant staat inRijssen
4. De helikopterpiloot in ..........land hangt uit het raampje om te zien of ....... goed komt te liggen.
Transport van bomen bij Lenzerheide, Graubünden, Zwitserland
5. Deze gieters hangen in ......... en dienen om ..........
Cimiterio in Bergamo, een mnumentale begraafplaats: 
6. Deze strandstoel staat in ..............land en is te huur/e koop of gratis.
Emmerich, aan de Rijnboulevard. Als ik erin zit moet het wel gratis zijn aldus een inzender.
7. De dood of de gladiolen. Deze uitdrukking wordt vaak gebruikt als het gaat over ........ (fietsers/gladiatoren/stierenvechters/bergbeklimmers). Dit veldje ligt in ......land.
Scherzingen, Bodensee, Zwitserland. Net buiten beeld rechts woont Jan Ulrich die door zijn zucht naar meer Tour de France-overwinningen en dopinggebruik ook buiten beeld is geraakt.
-------------
Hoofdprijs: uitstapje naar Riga in 2009
Deelnemers: alleen de lezers van de reisverslagen, via de IP-nummers van de reageerders te checken.
Sluiting inzendingstermjn: 1 oktober 2008.
Vijf keer troostprijs: sixpack Grolsch
Van Amalfi in Bergamo naar de Jumbo in Goor.
De pizza is van pizzeria Amalfi in de Via Rosa. Erg praktisch, deze locatie,ongeveer tussen het treinstation en de bed&breakfast die we hebben afgehuurd. Het is er zeer druk en dat vertalen we in: dit restaurant is erg populair. Het duurt daarom allemaal wat langer maar het personeel loopt de benen uit de bijbehorende lijven.
Het wachten wordt beloond.
http://www.mapmyride.com/route/it/bergamo/550435493538
Kaartje: Wandelen door Bergamo (under construction)
We zitten er met z'n zevenen en dat is weer eens wat anders dan - veelal - alleen eten. In een pizza zitten mozzerella en pommodora, da's zo'n beetje standaard; we lezen op de kaart dat er ook frutti di mare en patatine frite in kan zitten. Dat klinkt ook bekend.Maar inLombardije, de bakermat van de pizza, verwachten we echte pizza te eten!
De Primavera lijkt me ook lekker: P. en M. (standaard dus), verdure miste en sott'olio. Een beetje googlen in onze hersenpan levert de bijbehorende (en achteraf juiste) vertaling op: vert = groen en dat zullen dus wel gemengde groenten zijn. Sott'olio: een soort olie?
Italiaans in vijf dagen, ik begin te geloven dat het kan.
Ieder nadeel heb z'n voordeel, zei Confucius of een collega-wijsgeer al. Door de plensbui van vanmorgenkreeg ik een spoedcursus pizza's determineren in de schoot geworpen. Het afdakje waar ik me een uur verstopte voor de regen was van een pizzeria, zoals procentueel de meeste afdakjes in B. behoren aan pizzeria's. Banken (allemaal Banco di Popolare en dan een plaatsnaam) zijn een goede tweede. Maar omdat veel banken op 'omvallen' staan (de term omvallen heb ik geleerd op de cursus Veilig beleggen) kies ik voor de pizzeria.
Echtgenote, dochter, 'schoonzoon' en (klein)kinderen vinden een weekend Italië een goed idee en dus zitten we aan aan hèt culturele erfgoed van Italië: de pizza. (op die culturele erfgoedlijst zag ik ook de Dom van Milano, de maffia, het plein van Sienaen ravioli; geen wonder dat Italië met China en Spanje de topdrie vormen van de Unesco-werelderfgoedlijst).
De fietstocht zit erop, de was is ook opgehangen... Te zien moeten zijn: een shirt, handdoek, sokken, pet en onderbroek.
------------------
...dit is een echte tandradbaan (Drachenfels), die op de volgende foto- naar de Citta Alta van Bergamo - is veel ouder en daarom? tandenloos:
Natuurlijk bezoeken we ook de citta alta (bovenstad) die wel zo hoog ligt dat we de tandloze tandradbaan nemen; een kabel trekt het ding met passagiers en een immer dikke knoppnbediener omhoog. Het isals een goed werkendetijdmachine: in no time zijn we in de middeleeuwen.
De cultuur uit die tijd, vooral de bouwkunst,slaat aan bij het jonge spul uit het gezelschap omdat de architecten er veel trappen, fonteinenen onverwachte en/of smalle gangen in verwerkten.
Het piazza Vecchia met z'n kinderkopjes is de 'speeltun' waarin de overdekte trap van het Palazzo della Ragione een goed substituut voor de glijbaan is (foto: internet).
Vanaf de stadsmuur zien we in de verteeen wat groter groen gebied, daar liggen de landingsbanen van het vliegveld. Verderis alles volgebouwd. De Po-vlakte, tien miljoen mensen op een klein gebied in de Dolomieten want die paar schaapherders en houthakkers uit de bergen kun je nauwelijks meerekenen.
Vanaf de Citta Alta zien we de Citta Bassa van Bergamo en op de achtergrond een groene vlek waar het vliegveld is in deze onmetelijke Dolomieterse agglomeratie.
Fontein aan de Porta Nuova en gelatti
Ook de (nog) niet tot cultureel erfgoed benoemde productie van Lego is het bekijken waard in de winkel aan de Via Papa Johannes XXIII. De prijs-kwaliteitverhouding deugt, maar de hoeveelheid spaargeld schiet schromelijk tekort. Een Italiaans gelatti is nodig omde gemiste kanste doen vergeten.
Natuulijk de verplichteechte speeltuin, en als bonus-attractie een dubbeldekker, achter het logement die uitgebreid van binnen bekeken wordt en daarna gaan we weer naar de groene strook waar een Ierse prijsvechter zich voorbereidt ons weer terug te brengen naar de buurt van Nijmegen.
De fiets demonteren en inpakken is nog de grootste klus. En natuurlijk vindt de security nog wat dingen die levensgevaarlijk zijn; het zadel met zadelpen moeten apart ingecheckt worden want dat blijken toch wel geduchte wapens te zijn. Je zou er iemand zadelpijn mee kunnen bezorgen.
Door het fietsen was ik al vijf kilo kwijt, de prijsvechter maakt me ook nog eens € 95 lichter. Maar dat hebben ze graag: weinig gewicht in hunjumbo's want die brandstofprijs swingt toch wel de pan uit! Dan stijgen we op en - is het verbeelding? - dat gaat toch makkelijker dan gewoonlijk. En dalen we.
En rijden naar huis. En gaan voor de verandering ... pizza eten.Ook van een prijsvechter, deJumbo in Goor. En ook populair. En lekker.
Voor Edwins verjaardag.
Proficiat.