Jip en Janneke in Arizona

Jip en Janneke in de USA

Kennen jullie Jip?

En Janneke?

Ze wonen in de USA.

Ze zijn verhuisd.

Dat heet emigreren.

Een moeilijk woord?

Hoe ging dat?

Zo:

Eerst met de trein.

Naar het vliegveld.
Dat heet Schiphol.
United Airlines brent ons naar Phoenix, Arizona.
Dat vinden we leuk.
We betalen er wel wat voor.
Niet echt veel.
Want dan kunnen we een auto huren.
Want fietsen is soms gevaarlijk.

Vooral van Delden naar Borne.
Ook in Amerika.

Maar ze zijn wel beleefd hier.
De auto is wit en heeft vier wielen.
Na een sneeuwbui nog veel witter.
Net een witte deken.
Maar we rijden eerst door de woestijn.
Het is er droog. Er is zelden sneeuw.
Een bui zou mooi zijn.

Kon je die maar bestellen?!
Of kopen op Marktplaats.

Gevraagd: een huilbui.
Maximaal 100 dollar.
Dat is ongeveer 75 euro.
Maar Michel is expert in het omrekenen.
En Damiën is leverancier van de bui.

En Joris moet maar op het knopje drukken.

Edwin is gaan douchen.
Hij ruikt lekker.
Dat werd tijd.

Je merkt dat Jip nu Edwin heet.

Hij heeft stiekem een andere naam gekocht.

Dat kan bij de Walmart. Daar hebben ze alles.

Bijna alles.

Zoals lego. En fietsen. En diphenyldychlorotrichloro aethaan.

En DVD's met het liedje Supercalifragilicexpialadocious.

En soep.

Geen auto's.

Edwin's sokken stinken.
Nu gaat hij kleren wassen.
Dat kan allemaal in het hostel.

De kleren stinken want we hebben gezweet.
In Phoenix was het 25 graden.
En bij het Grand Canyon 5 graden.
Maar we waren dom.
We gingen naar beneden.
Lekker makkelijk.
Omhoog was best moeilijk.
De zweetdruppels hingen aan m'n neus.

En Edwin hijgde als een pakpaard.
Wat een pakpaard is?
Als je erg moe bent, kun je daarop zitten.
Ook in het Grand Canyon.
Het is een soort taxi omhoog.
Er zit geen meter op.
En je moet soms een paar uur wachten.

Gewoon een ezel dus.

Maar je kunt beter zelf lopen.
Dat is stoer.
En ook cool.
Ik vond het leipe shit.
Jip en Janneke weten niet wat leipe shit is.
Michel wel denk ik.
En anders:
gewoon even goochelen.
Of googlen?
We vergeten onze taal.
Jammer.
Maar Engels is ook mooi.
Bye bye & Greetz!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Jip en Janneke

Vlaggemast

N.B. Translation in English and Jip and Janneke language in due time on this page

Er wapperen Veel vlaggetjes, het is vaak vrolijk in Amerika. Toch lijkt er een beetje de klad in te zitten sinds de vorige keren (4/2007 en 6/2008) dat ik de plas over was. De kredietcrisis of Obama?
Over de nieuwe president is de euforie nog niet geweken. Winkels op vliegvelden puilen uit van de parafernalia van de 'verlosser'en mensen die je spreekt weten ook wel dat hij geen ijzer met handen gaat breken maar dat alles wel eerlijker en transparanter wordt.
Minder vlaggen dus.

Maar Flagstaff is er nog steeds, het uit de kluiten gegroeide dorp waar de nieuwe settlers een vlaggemast plantten als 'landmark'. Universiteitsstad, station van de Amtrak tusssen Chicago en L.A. en meer nog doorgangsplaats van tientallen kilometers goederenwagons per dag.

Ik besluit snel aan de sirenes die dit spektakel vooraf gaan te wennen. Edwin is echter allergisch voor rinkelende spoorwegovergangen en waarschijnlijk ook de geluiden van de BNSF-geweld.*) De komende nacht wordt zijn vuurproef.

We arriveren wat verlaat inhet GC ostel,

Het Oak Creek Canyon lag er prachtig bij en ook Sedona mocht de zich snel als kunstkenner manifesterende Edwin bekoren. De foto's ervan zijn prachtig en voor het fototoestel is er ook een professionele ruimte in de auto waarvan we ontdekten dat we hem (haar?) als kampeerwagen kunnen gebruiken door de achterbank neer te klappen. Het online geboekte compact karretje is echt groot uitgevallen, waarschijnlijk is dit type sinds de omvallende banken niet zo populair meer. Maar goede stoel(en) en dat is na een 13 uurs vliegreis en een aanvaring met een auto voor vertrek toch wel wat aangenamer (denk ik).

Van Phoenix naar Flagstaff is van 25 naar 7 graden en van een paar honderd tot zo'n 2400 meter hoogte.
Montezuma Castle, met indianenwoningen in de rotsen, doe we aan en Hwy 89A - de veronachtzaamde scenic byway Oak Creek Canyon - veronachtzaamd door mensen die zich naar het Grand Canyon haasten, of het buitenissige Sedona met zijn kunst en retirees willen zien.
Te weinig tijd voor een hike door/in Slide Rock Canyon, maar we kunnen morgen ihalen op onze rustdag.
Winkelen, recupereren en hiken en 's avonds naar de Mexicaan met iemand die bij het Grand Canyon werkt en ik destijds ontmoette.

Terwijl ik dit tik bereid Edwin een gezonde maaltijd in de keuken van het hostel. Veel gelach en gepraat.
De rollen zijn verdeeld. Moet-ie ook maar niet voortdurend een uitleg in het Engels over z'n naam geven... Laat het dan zien, zei dus de wakkere mede-hosteler Annemarie uit Denemarken.

Maar de wifi doet het (nog) niet. Wachten op betere tijden of overtikken op de hostelcomputer die aangesloten is.

Kan Edwin er nog wel bij hebben in z'n taakverdeling.

Te verwachten in Edwin's verhaal de volgende items:
- koken van .... (mij onbekend gewas); - waar laat ik m'n fototoestel; - geweldig die rotsen; mooie kaarsen in Sedona
(we weten van elkaar niet wat we schrijven)

*)BNSF = Burlington Northern Santa Fé railway
--------

KORT AMERIKAANS

Acties van motels ivm de credietcrisis: Twee bedden halen, drie betalen (dat was in Amsterdams hotel Nickel) . En in Phoenix: 2 bedden en 4 krijgen (Motel6).
----.

Kuifje en de Britten naar Amerika

1a. Kuifje in Amerika... door Edwin

Het is 12uur 43 en we zijn airborned.Op weg naar 'The leading states of the world'.Het was even slikken geblazen. Voor de genen die de adrenaline door de aderen spuit valt er direct na het opstijgen al behoorlijk wat te slikken zijn in de vorm van koffie thee fris en een vliegtuig warme maaltijd, hetgeen je even bezig houdt om het alles te definieren .
Zijn worteltje ook in het geel verkrijgbaar? Nooit geweten.De apart gesealde vinigrette saus zag er bijzonder uit. Arie durft het aan en ik wil er nog wel aan ruiken aar daar houdt het dan ook snel mee op. Je ne regrette rien.

Om precies te zijn reizen we naar Phoenixs Arizona met een tussenlanding in Washington. Onder de naam Nico durf ik plaats te nemen naast mijn onwettige schoonvader met wie de komende drie weken een memorabele tijd moet gaan worden. Zou ik nog uit een checking worden gehaald omdat ik geen Nico ben , kan nog heftig worden met die Amerikaanse praktijken. Was ik nu maar in eigen huis gebleven.
Nee ik ben niet die klusserd al kreeg ik wel de neiging tot repareren toen ik vlak voor de landing een scheurtje in de flap van de vleugel zag. Loopt ook wel weer los.Niet leterlijk hoop ik!
De eerste luchtzak is ook al weer een feit zonder doping een licht gevoel in jehoofd en dat na de controles.Na acht uur en 3 minuten zouden we mooeten landen , maar aan gezien er rugwind isof zoals men het noemde een gunstige wind kunnen we eerder over zijn .
De eerste dikke Amerikanen zijn ook al gesignaleerd. Enorm ...The devil is not in the detail. Ja het voedsel zal daar wel tegen vallen.
Natuurlijk wil ik in een echt amerikan burger eten maar zal voor de rest moeten zoeken naar een fatsoenlijke maaltijd voorspelt Arie.
Aerica here we come.
We zijn in middels al weer een leuk eindje onder weg enhet is gezellig en eigenlijk is er marr weinig om me zorgen om te maken. Het enigste dat me zorgen geeft is de toestand van Aries rug. Het is toch pijnlijk en zeker nu hij veel zit. Gelukkig zijn er veel vrije zitplaatsen, zodat hij kan gaan liggen. Hij loopt nu weer rond. Hij klaagt niet maar het valt wel op en realiseer me dan ook dat het toch wel eel bepalende factor kan zijn de komende drie weken.
We zorgen goed voor elkaar en zo is ook de bovenstaande tekst nagekeken zonder dat mijn verhaal tekort gedaan is.
Even op de map kijken:
grond snelheid :857 km per uur
We vliegen ten zuid oosten van Keflavik.Boven de atlantische oceaan.Onder Groenland-47 graden Celcius buiten brrr
Er resteert nog 2491 mijl.
vlieghoogte 38000 voet/11582 meter.
Het is me nog wel eeen raadsel waarom we over Londen zijn gevlogen hetgeen infeite een omweg is...
Tegen wind was 26 mpu/
We hebbeal 1544 mijl gehad;schiet dus lekker op.

------

...maar voor het zover was:

1b. Tussenstop Amsterdam door Arie

Ten zuiden van Reykjavik hebben we de eerste maaltijd achter de kiezen. Vlucht UA 947 bevindt zich op 10.567 meter hoogte en dat zal de reden zijn dat de 'chicken' met wat dressing in de vorm van wortels (geel en oranje) en wat blaadjes die op rode kool lijken, maar dan groen, acceptabel smaakt. De ijlere lucht ...
Want het ziet er niet uit, nog steeds niet.

Nou ja, het is goed zo. De tickets konden mede dankzij datzelfde IJsland en de USA waar het allemaal begon - de kredietcrisis - tegen een vriendenprijsje worden aangeschaft. Kruising last minute en super sale.

'Ja, das ist gut so.' Ook de Berlijnse burgemeester Wohlweit gebruikt deze 'running gag' graag en vaak. Ik lees het in de door United Airlines aangeboden Volkskrant; Edwin had het exemplaar trouwens ook al aangeschaft op het CS in Amsterdam, een attente actie om mij te gerieven. Goede keus van de reispartner...
Meedelen of Koketteren met zijn homo-zijn, het was de slotzin van Wohlweit's bekendmaking van dit belangrijke feit. En daarna te pas en onpas gebruikt om Berlijns financiële ondergang te relativeren.

Ik zie Balkenende dat al doen: 'Dames en heren, hoewel ik een parlementair onderzoek daarnaar ontraad wil ik wel een commissie benoemen die onderzoek doet naar mijn geaardheid. Maar ik zeg nu al: Ik lieg nooit. Ik ben hetero.'
We wachten dus op de commissie-Raymann (van die man die altijd laat is).

Waarom ik hier op kom?
Het progressieve Amsterdam kent een bordje in de reeks: koninklijk paleis - centraal station - homomonument. In het hotel zegt de aarige bediende toch nog even langs de neus weg dat de homo's maar vooral de Marokkanen 'op moeten pleure'. Het accent is helaas niet in typeletters te vatten.

Onze reis naar de grote boze buitenwereld is begonnen...

Maar eenmaal op weg voelen we ons de koning te rijk. Even twijfel of we de aangeboden update naar de Business Class accepteren voor een luttele Euro 500 extra. Alleen tot Washington. Na de overstap is er een nieuwe situatie. Tenminste als het lukt door de douane te komen ondanks de ingevulde formulieren (2) en na een diepgaande ondervraging over onze reismotieven op Schiphol. En het aanmelden via een internetsite van US Home Affairs wie we zijn en of we ooit een kind aan de ouderlijke macht hebben onttrokken op 'American territory'. En nog wat vragen met als Stich wörter: terrorisme, Nazi, drugs, contagious disease, en nog veel meer erge dingen waarvan ik tot nog toe in die minder boze binnenwereld in het oosten van het land nauwelijks weet had.

Back to business.
Zullen we eens gek doen? Updaten?
Champagne erbij en gratis wifi?

Edwin zegt dat we beide benen op de grond moeten houden.
Ja, het is goed zo.
Dit soort humoristische opmerkingen ga ik noteren. 'Arie, dit was op het randje,' toen het hotel bleek te staan aan de rand van een voor veel toeristen aantrekkelijk uitgaansgebied van Amsterdam. Maar wel vlak bij het CS, dat met haar fraaie facade nog mooier leek achter nissen hutten en hijskranen van een nog niet door de k.c. getroffen bouwbedrijf.
Het blijft ploeteren in Amsterdam. En we moesten met beide benen op de grond wel door die modderzooi wat de rode loper van Amsterdam moet worden.

We laten die toch wel handige tussenstop snel achter ons.
Pas midden boven de Atlantische Oceaan is een groepje passagiers op de rand van lolligheid en dronkenschap. Krijgen we toch nog een 'stag party' te zien?! Een fenomeen naar het schijnt, groepen dronken toeristen, vooral van Britse makelij die een weekndje de beest komen uithangen in Amsterdam, Riga of Timisoara. Toevallig bestemmingen van low-cost carriers.
Die Britten toch... Maar ze hebben een pré: ze spreken goed Nederlands.

De dronkenschap begint de lolligheid toch wel te verdringen. Wel komen er onschuldige zinnen uit als 'En morgen lekker gokken harry...'

Ik gok dat ze er niet voor Washington worden uitgezet. Alleen vanwege de overstaptijd wil ik niet achter ze staan bij de douane.
Goodbye Harry.
Welcome is the USArie.

Zo ongeveer zal het gaan.

----

Naschrift:

1. Zo ging het niet, de douane werd niet eens bereikt omdat de visa-papieren niet waren ingevuld. Een attente dame ontdekt steeksproefgewijs dit gemis. Nou ja, steekproef? Of goed beoordelingsvermogen?!

Terwijl onze rij voortschuifelde om de drempel naar het beloofde land te nemen werden ze deskundig uit de rij gehaald en elkaar als tafel gebruikend werd een poging gedaan wat letters in de daarvoor bestemde hokjes te krijgen. Dat lukte slecht zagen we want bij het verlaten van de hal waren ze nog bezig met deze opdracht.

Goede alcoholtest eigenlijk.

2. In Phoenix, Motel 6 aan de 24e Straat.

- dr'is Wifi

- wij zijn blij

- tekst hierbij

******

...

Zuidwest USA

Wie? Edwin en Arie

Wanneer? 5-26 febr. 2009

Waarheen? Arizona en New Mexico

Hoe? Auto

Vlucht Amsterdam - Phoenix, nr. 907 United Airlines

Route: volgord afhankelijk van het weer.

Vooruitzichten vrijdag 6 februari: Phoenix 21 graden, grand Canyon 5 graden. Zon.

-------

Eerste dagen Flagstaff.

Bestemmingen:

1. Grand Canyon

2. Monument Valley

3. Petrified Forest

4. Valley of the Gods

5. Meteor Crater

6. Oak Creek Canyon

7. Red Rock Canyon

8. Shiprock

9.Chaco Canyon

10.Albuquerque

11.White Sands

12.Gila NF

13.Chiricahua NM

14.Bisbee

15.Tucson

16.Sonora Desert M

17.Sabino Canyon/Mt. Lemmon

18.Phoenix

Bij slecht weer (tevel sneeuw) in het noorden als alternatief richting San Diego (+ Organ Pipe NM en Tecate) of Calsbad Caverns en Roswell (NM)

Leermomenten: van ijstijd naar tijd voor ijs.

Vrij krijgen van school om voor een zachter prijsje op een bounty-eiland van de zon te gaan genieten is er niet meer bij. De onderwijsinspectie stelt paal en perk aan de illegale vakantiepret en de school geeft - als het toch kan want elke regel heeft natuurlijk, vooral in NL, een uitzondering - een lading huiswerk mee.

In de stress die vakantie altijd vooraf gaat (en in feite voortduurt tot een week na beëindiging, zie http://www.edwinenmartine.com/joomla voor hun ingelaste relax-periode) worden die taken natuurlijk vergeten in te pakken. Dat ontdek je dan boven Kazachstan en als plichtsgetrouwe ouder rest je dan niets dan te berusten. Al is Kazachstan daarmee wel op de kaart gezet.

Voorbeeld nummer

Want de jeugdige deelnemers aan deze trip (Joris van 6 en Michel van 11/12 jaar) keren toch met veel kennis en nog meer vaardigheden verrijkt in NL terug.

Een paar grepen:

1. Geschiedenis en actualiteit: de ijstijd met nagelaten rotsen en tekeningen uit dat verleden (Historisch park bij Nong Khai). Door de Nederlands sprekende reisleiding wordt het fenomeen toegelicht. Hetzou de meest spraakmakendescène in de film van Al Gore kunnen zijn.

Om het begrip democratie kunnen we zelfs niet heen: de demonstraties in Bangkok, met de bezetting van het vliegveld en de logische 'hoezo'-vragen van de jongelui.

We moeten om Afghanistan heen vliegen: 'Er is toch niet overal oorlog', verzucht J., die even vergat dat we vlakbij de Brug der vriendschap tussen Laos en Thailand logeerden.

Uitleg over de rotstekeningen en de ijstijd.

2. Religie: buddhisme en moslims.

In het buddhistische beeldenpark bij Nong Khai

3. Aardrijkskunde: de route wordt op het scherm in de Airbus geprojecteerd. Veel landen passeren de revue. Helder weer toont diverse landschappen zoals het hooggebergte in Noord-Pakistan, de woestijnen in Uzbekistan. 'En Ukraïne is toch wel erg groot'. Berlijn bij avond ziet er prachtig uit, die grote vlek is vliegveld Tempelhof, van de luchtbrug uit het IJzeren Gordijn tijdperk???!

Het zonnestelsel entijdsverschil dring zich als vanzelf op.

Waar zijn we nu? wordt vaak gevraagd tijdens een verplaatsing per minivan en het kaartlezen wordt zo uitermate gemotiveerd beoefend. Is er een attractie langs de route? Alweer een tempel. Leuk, kun je die beklimmen? (even opgezocht: een van de didactisch principes is aansluiten bij het bekende)

Thuis gekomen horen we dat Rusland de gaskraan naar Ukraïne dicht draait en de oren worden gespitst.

4. Engels, een basisschoolvak. De 12-jarige 'durft' na drie weken zelf te onderhandelen in het Engels over z'n 'investeringen.' Zelfs na terugkomst een naijl-effect: bv. het woord jetlag.

5. Rekenen: wisselkoersen omrekenen is met sprongen vooruit gegaan sinds we op zoek waren naar een iPod. Zes mijl is nu echt tien kilometer (hoogte in het vliegtuig). Celsius en Fahrenheit wisselen elkaar op e monitor af. Bevolkingsdichtheid per km2 wordt besprken op een eenzaam gedeelte in midden-Thailand. (Bangladesh 800 en Mongolië 1,5 leer ook ik)

6. Lichamelijke opvoeding: heuvels beklimmen, trappen van tempels, tokkelen, zwemmen, snorkelen en vissen (in Nederland de grootste sport, toch?). Bij het tokkelen was deM. de enige die de upside-down houding aankon (zie ook: Engels)

Vissen in de golf van Thailand

7. Rijles (in Amerika vanaf je zestiende,in Th.vanaf ca. 12): de quad als veredelde driewieler, als voorbereiding op autorijden (zelfredzaamheid in NL)

8. Biologie: flora en fauna van 'Z.O.-Azië onderzocht (zie foto's). Zuurstofarmere lucht word al hijgend bergopwaarts ondervonden en besproken.

Biologie of verkeer? Een slang is zojuist overreden en toch verder overgestoken.

Googlen, of op school vragen: wat is dat?

Nederlandse Taal: Begrippen als monnikenwerk (oranje gekelde buddhisten aan het werk in de tuin). In feite teveel om op te noemen. Alle aspecten krijgen aandacht: begrijpend en technisch lezen, spellen, idioom, stellen (verhaal van Michel op http://www.edwinenmartine.com/joomla gepubliceerd in de Branch Thailand) en schrijven van kaarten en emails. Bijhouden van een dagboek, als opdracht van de reisleiding.

Muziek/zingen. Bv. dit:

We hadden helaas geen tijd voor de karaoke-bars in Bangkok.

Uiteindelijk hadden we ook weinig tijd om te lanterfanten. Of tijd voor een ijsje.Vaker een bounty.

Maar hetwordt wel een NEW HAPPY TOUR.

Jetset en jetlag

UNO ishét kaartspel van 2008. Mr. Bean is in feite even tijdloos als uit de tijd. Maar beiden zorgen ervoor dat de terugreis van Bangkok naar Düsseldorf redelijk door te komen is.

Ruim 12,5 uur en dat is 1,5 uur langer dan de heenreis. Een stevige tegenwind, volgens de geavanceerde meetapparatuur van de Airbus 330 met een kracht van 180 km per uur, boven Kazachstan, verklaart dit verschil.

Voor de jaarwisseling zijn we weer terug na de laatste paar dagen in Bangkok zinvolle dingen te hebben gedaan:

-zwemmen in het bad bovenop het hotel; erg welkom in deze winterse omstandigheden met temperaturen tot zo'n 28 graden in de middag. En zo zien we in de twee resterende dagen van ons familiebezoek nagenoeg heel Bangkok, effectief vakantie vieren heet zoiets?!

-'s morgens cultuur, dat is shoppen en een paar tempels bekijken. Vooral de Wat Phra en het Grand Palace vormen samen een indrukwekkend complex van aan Buddha gewijde gebouwen en ornamenten.;

-door Khaosan Road flaneren, de place-to-be-for-the-wannabe jetset, een mengsel van uitlaatgassen en decibellen van vooral honderden toek-toeks, veel andere herrie, enkele laveloze toeristen, veel meer gesandwichte (nuchtere) toeristen, dwz met een grote - op de rug - en kleine rugzak, op de buik. En veel koppels bestaande uit een Thaise vrouw (waarschijnlijk) met een Europees uitziende vader(figuur) aan haar zijde. Dat wurmt zich tussen de kraampjes door waar horloges, namaak Nikes, valse rijbewijzen, T-shirts, kwakende kikkers van mahoniehout en nog 1000 andere dingen te koop zijn. Niet is wat het lijkt, fantasie is hier een handicap.

Alles wordt tot attractie verheven, een deel van de de doelgroep zit op wijds opgezette terrassen, soms tribune-achtig geïnstalleerd. De voorstelling gaat 24 uur door zodat we d laatste (of eerste) toeschouwers 's morgens om half acht al aan het ontbijt zien waarbij de calorieën net te vaak aangevuld worden met 2/3 liter fessen bier.

Bekijken en bekeken worden.

Maar we hadden het over zinvolle dingen doen. Daartoe horen ook het aangifte doen bij de politie van wat ‘vermissingen', contact met het thuisfront en voorbereiden van de vervolgbestemming van onze reisleiders, Martine en Edwin: Myanmar.

Dit laatste valt niet mee. Vijf dagen wachten op een visum is standaard en de ambassade besluit al op de 28^e 's morgens de tent te sluiten. Het visum voor Thailand verloopt op 7 januari. En je kunt alleen naar Rangoon per vliegtuig, dus een ticket moet dan nog geboekt worden... (ja wanneer, eerst moet het visum er zijn!).

Kortom: een wereldreis gaat niet over rozen, al doet de volgende foto anders vermoeden...

Etenvan snakehead(voor meer foto's: zie de fotogalerie)

-------

Die aangifte bij de politie en een sterk staaltje corruptie, daar kom ik nog separaat op terug. Te mooi om waar te lijken en het slinks ontfutselde smeergeld van 500 Baht (ca. € 10,25) meer dan waard.

Over het shoppen kan ik alleen maar zeggen dat de laatste Bahts in de Thaise econome zijn gepompt. De tegenwaarde in materiële zin van Thaise en - ook hier - Chinese - makelij laat zich moeilijk omschrijven maar zou in mijn ogen als niet-kenner enkele heerlijke items opleveren voor de ironicus die van een programma als Tussen kunst en kitsj houdt. Afgezien van een paar prachtige zijden lappen die binnenkort het Nederlandse - voornamelijk het oostelijke deel ervan - straatbeeld zullen opfleuren.

M & E besluiten tot die tijd enkele dagen het ‘bruisende' Bangkok te verlaten, na afscheid van ons genomen te hebben. (gelukkig maar, bij thuiskomst staat er op Teletekst het bericht van de ramp in de nachtclub in centraal Bangkok).

Wij vertrekken van het internationale vliegveld dat tot een maand geleden nog wereldnieuws was door de bezetting. Ook nu zijn er demonstraties in de stad, je ziet foto's in de krant maar als toerist merk je er in deze metropool van 12 miljoen mensen niets van. Vlotjes en gedegen wordt alles afgewikkeld door de vriendelijke Thaise beambten. De Duitse collega een half etmaal later weet dit en laat ons met een loos routineus gebaar doorlopen.

We storten ons in het nieuwjaarsgedruis in Nederland.

Tenminste dat zijn we van plan.

Als de stap van jetset via jetlag maar niet te groot is.

Wie verre reizen doet...

... heeft geen tijd om veel te vertellen.

Happy New Year!

Jungle

In de grote-mensen wereld van het geld is het een jungle en daar is een kredietcrsis voor nodig om het te ontdekken. Hier in Thailand hebben we ook een soort kredietcrisis, we weten bijna niet hoe het geld op te krijgen. Fls water: 5 Bht, dat is 11 cent.

Daarom permitteren we ons aan het eind van het uitstapje enige extravaganza: we gaan een jungleocht maken. En de prijzen voor die beleving doen weer wat westers aan. Geen wonder, dit soort nering wordt vooral gedreven door Euroepeanen. Zij voelen haarfijn aan wat de westerling tekort komt en overalzijn nu van die back-to-basics activiteiten, waarbij iedereen op z'n niveau mee kan doen.

Dat niveau is altijd haalbaar zoals voor de fietser die net een rijwiel heeft aangeschaft en al met een hand los kan rijden. Gevorderd wordt de categorie waarin deelgenomen kan worden aan een guided tour. En die categorie is interssanter, ook om de prijs. Een halve ag fietsen voor 30 euro, geen geld als daarmee je zelfvertrouwen een enorme boost krijgt.

Er zijn een aantal Thaise gidsen in dienst van de Engelsman, Australi'er of andere ondernemer die allen Engels beheersen, 'on various levels' ook nog. Het gaat veelal niet verder dan lets go.

Maar de jungletocht.

Daar komt de minvan al om ons ergens af te zetten.

We zijn er klaar voor.

Een deelnemer besluit voor het instappen toch maar z'n stropdas af te doen toen hij aan de anderen zag dar zijn kledingcode niet deugde.