Mount Rushmore & Crazy Horse
De Johan Cruyff-tribune bij FC Zwolleen de Hennie Kuiper-fietstunneltje in Denekamp. Gerenommeerde landgenoten komen er in ons land bekaaid af na hun dood. Of worden onderwerp van 'gedoe' zoals Michiel de Ruiter die in Vlissingen het zeegat uitkijkt en dus met z'n rug naar de stad staat. Een referendum moet het oplossen: Michiel moet ook maar eens naar Vlissingen kijken...
In de VS wordt er echter groot uitgepakt naar helden uit het verleden. En naar wie er voor moet doorgaan. Ieder bezoekerscentrum in een park is vernoemd. Het Ben Reiffel Visitor Center in het Badlands NP (SD).Enandere objecten. Het Barry Goldwater vliegveld of bekender: Kennedy Airport.
Iedere sporter komt meerdere malen voor in een 'hall of fame'. Van die halls of fames ijn overal. Zo ook in het Capitool (vergaderzaal van het staatsparlement) van Bismarck, ND (ont)sieren een hele rits portretten de hoofdgang. Jones (een viersterrengeneraal) hangt te glimmen naast Lawrence Welk (entertainer en tv-ster) en Angie Dickinson heeft een baseball speler tegenover zich hangen.
Allemaal dood, maar virtueel voortlevend. Zoals sommige kranten bij iedere overledene een uitgebreid in memoriam publiceren. Amerika heeft en eert z'n heroes en weet altijd de positieve punten van iemand te benadrukken.
Het wekt dan ook geen verbazing dat er hoofden uit rotsen werden gehakt. Bij een lange tocht door zo'n gebied heb je weinig fantase nodig om beelden te zien in deze keiharde wereld.
En omdat Amerikanen captivated zijn bij groot-groter-grootst (zie bijdrage Yellowstone) zijn daar nu Lincoln, Washinton, Jefferson en Roosevelt. Vier voormalige presidenten. Voor eeuwig voortlevend.
Zij kijken vanaf Mount Rushmore uit over de Black Hills in South Dakota. Asfalt, veel asfalt er naar toe, Een attractie van de eerste orde, Nummerplaten van Zuid-Dakota's auto's hebben als watermerk het illustere kwartet. Miljoenen toeristen komen jaarlijks op bezoek en gaan dan ook:
-hiken in de Black Hills (trails van 0,4 tot 13 mijl)
-zwemmen in een meer, bv. het Lake Bismarck
-vissen in een van de vele meren
-uitgekleed worden bij het gokken in Deadwood
-Adam's museum bezoeken in Deadwood ( heeft ook iets met uitkleden van doen)
-een grot bezoeken in het Wind Cave NP of Jewel Cave (wel goed aankleden)
-in de hot springs baden in Hot Springs,
-een van de vijf dinosaurus-musea bezoeken
-karten
-door het Spearfish canyon rijden
-wortels voeren aan ezels in het Custer SP, hoewel het verboden is
-Harney Peak beklimmen
-reptielmuseum bezoeken
-in een huifkar rijden
-op een paard rijden...
en zo nog duizenden andere zaken waar je meestal achteloos aan voorbij gaat, als het bij je om de hoek is.
Maar de hele mix, met Rushmore als uithangbord, daarvoor ga je wel op pad. De publiciteitsmachine bedienen, dat kun je wel aan de Amerikanen overlaten.
Een dagje rijden maar, vanuit ons basiskamp. En een dag terug.Eerlijkheidshalve zat in die trip ook een bezoek aan de Badlands.
Maar Rushmore moet je gezien hebben?!
We zijn er voorbij gereden en hebben van verre gezien dat het een hele klus is geweest. En dat je geen hoogtevrees moet hebben als steenhouwer in het zweet des aanschijns werkend.
Wat ik me ervan voorstel: een ongebreidelde, bijna brainwashende ode aan de verworvenheden van de Amerikaanse ondernemingsgeest, dapperheid en ... vul maar in.
Waarom ik dat denk?
1. De parkranger van het nabijgelegen Badlands NP houdt een verhaal over het firmament. Het is nogal donker daar, een ideale plek omde sterrente observeren.
Veel sterren worden besproken en bekeken Deskundig. Het eindigt met een aanzwellend muziekje en een dia van de Amerikaanse vlag en een soldaat (ook ranger) in Iraq.
De ranger: 'Deze 50 sterren, daarvan moet u zich goed bewust zijn, die zijn pas echt belangrijk.' Zes minuten hebben we naar het beeld gekeken.
2. Niet ver van Rushmore wordt al jaren gebouwd aan Crazy Horse, een indianenopperhoofd. Nog groter dan de presidentshoofden. Er wordt 's avonds een fantastische lasershow gegeven. Die eindigt met het lied van Lee Greenwood: God bless the USA.
De inleidende tekst, met gedragen stem: The final is a tribute to the USA,the people from all over the walks of life, especially those who have the ultimate sacrifice to keep us free. How wonderful is it truly to live together in the USA.
Ik ga ooit terug naar het gebied om het (voor)oordeel te toetsen. En de Spearfish Canyon Hwy te rijden want die was nu afgesloten wegens werkzaamheden. En nog eens naar het Sylvan Lake waar jongetjes met hoeden op vissen. De Needles Hwy fietsen want die is prachtig. En de Harney Peak beklimmen, zo'n vijf mijl maar, 1500 meter stijging, het hoogste punt in de verre omgeving.
En weer buffalo-vlees eten in Custer. En in de Bavarian Inn bediend worden door Oosteuropese uitwisselings-studenten die zich de longen uit het lijf rennen.
Niet meer naar Crazy Horse want dat beeld komt nooit af en dat jarenlange geploeter is nu juist een bijzonere reden om te komen. De uitgebreide tentoonstelling met indianenkunst uitde hele natie en beelden van de werkzaamheden is trouwens prachtig.
In de belendende winkel slaan we wat dollars stuk om het huisfront dmv souvenirs te kunnen laten delen in onze belevenissen. En geen hoofdbrekens te krijgen voor de eerstvolgende vijf verjaardagen. De 'echte' pijl gaat naar een klein indiaantje in de Hof van Twente.
Onze gedachten ook een beetje. Nog een paar dagen.
Inhoudelijke feitelijke info over deze onderwerpen is simpel op te vragen via bv. Google
Planning
We hopen nog iets te mogen vertellen over:
-Devil's Tower en Ten Sleep (in de Bighorn area)
-Roosevelt NP en Medora in ND
-Black Hills met Custer park, Wind Cave en daarin de Harney Peak, het Sylvan Lake en de Needles Hwy. Mount Rushmore en Crazy Horse konden en mochten we niet missen.
Bij Deadwood zou een stuwdam moeten komen, een legitieme reden om dat Sodom en Gomorra van de aardbodem te vagen...
-Badlands SD, prachtig bizar. Cursus sterren kijken door een park ranger, waaronder de vijftig op de vlag.
-Wall, met de bedriegertjes. Wall drug: toch wel funny
-South Dakota National Grassland en American Native Scenic Byway.
-op zoek naar onderdelen voor een Ford Dexta 1964 bij een sloperij in Indian Territory
-een familie- en schoolreünie in Bismarck en South Heart
-Father Tom neemt afscheid
-wat algemene informatie en data over de trip zoals het aantal krassen in de huurauto, het fooienstelselen de doortreksystemen van de toiletten.
-Vragen van lezers
-Vragen van lezeressen
Van Bismarck, ND naar Yellowstone, WY
Bismarck, Noord-Dakota.
Een stad qua oppervlakte zo groot als Rotterdam. Ongeveer 65.000 inwoners.
Drie bruggen over de Missouri. Een ervan wordt vernieuwd. Dat komt door de publicitaire naschok van de ingestorte brug bij Minneapolis, enkele jaren geleden. (Die brug ligt er weer degelijk bij, zien we als we op de terugweg bij de tussenlanding een vlucht over de stad als bonus krijgen).
Bruggen hebben niet het eeuwige leven. Dat geldt ook voor de brug waarover dagelijks zo'n 30 goederentreinen van de BNSF gaan. Drie lokomotieven en zo'n 1500 meter aan wagons gaan door de stad voor ze de brug over gaan. En nog steeds moet de machinist op z'n hoorn blazen om zo ongelukken te voorkomen. Democratie wil dit want de bewoners kunnen stemmen over afschaffing van deze overbodige folklore. [URL=http://img254.imageshack.us/my.php?image=bismarckbrugbnsflocfr3.jpg][IMG]http://img254.imageshack.us/img254/3706/bismarckbrugbnsflocfr3.th.jpg[/IMG][/URL]
Goederenvervoer, vooral veel kolen, over de Missouri bij Bismarck door de Burlington Northern Santa Fé Railway (BNSF)
We waren te gast bij een Amerikaanse familie. Ongeveer tien dagen gastvrijheid op topniveau, in twee gedeeltes.
Daarbij krijgen we een aardig inkijkje in de Amerikaanse samenleving. Meer daarover later want we gaan enkele weken naar toeristische highlights. Al zien we in en rondom Bismarck ook veel interessants zoals het Heritage Center, het Capitool, de Lewis & Clark story in Washburn en een kringloopwinkel. De sportwinkel Scheels was op zichzelf al een attractie. Een geweer wilden ze mij echter niet verkopen. We kopen genoeg (zoals sportschoenen) om de Amerikaanse economie een kleine impuls te geven.
Later meer dus.
Yellowstone National Park ligt in het noord-westen van Wyoming en dat is zo'n 700 mijl reizen. De huurauto - een automaat - en de ruime Amerikaanse wegen met relatief weinig vrkeer maken dit een eenvoudige klus. Vrkeersdeelnmers die zich bovendien gedisciplineerd gedragen.
Beetje saai wel, na enkele uren al, golvend landschap, maar na een halve dag zijn we in Billings (Montana)en het logies in Laurel, tegenover het grootste spoorwegemplacement van NW USA bracht ons weer bij de sonore en indringende geluiden van de treinen. Het moet zo zijn: Laurel-humor, zonder Hardy deze keer.Maar op de eerste rang om voorkleinzoon en treinengek D.nog wat superlocomotieven digitaal te veroveren.
De wake-up call van zo'n rangerende 'lawaaimaker'. Op pad.
De National Geographic (June/July 2008): heeft als onderwerp Best of the great parks *)
Over Yellowstone: Go Big in the Greatest Wide Open (het nummer vinden we op terugweg op de luchthaven van Minneapolis-St. Paul)
Americans have always been captivated by great things. We're not talking flat screens or Viking ranbgs. We're talking skys and valleys, mountains and wildlife - the more oversized the better. In 1872 Ulysses Grant helped crystallize this sensibility when he protected our first national park, the 2,2 million acre Yellowstone. Then as now, the landscape was teeming with spouting geysers, bubbling hot pots, trophy trout, lurking grizzleys and free-roaming bisons, elk and moose. But those are just the initial attractions.
What brings visitors back, again and again, year after year, is the parks' astrinomical sense of scale. It's huge in the unequivocally American way and to feel it you need only take a few steps down a trail.
Etc.
Duidelijk, lijkt me. Weinig aan toe te voegen.[URL=http://img258.imageshack.us/my.php?image=teraasenbijmammothhsme7.jpg][IMG]http://img258.imageshack.us/img258/7941/teraasenbijmammothhsme7.th.jpg[/IMG][/URL]
Foto: Mammoth Hot Springs, 15 juni 2008 (meer foto's: zie fotoblok)
Het oudste nationale park ter wereld ( maakt haar faam waar. De geysers en de prachtige kleuren, daar kan geen IJsland of Van Gogh tegenop.
Sommige dieren laten zich niet zo goed zien als op de folder wordt beloofd, vooral de bruine beer laat het afweten. Maar een wolf enveel buffels zorgen voor een aangename invulling van het landschap dat voor een groot deel nog met sneeuw is bedekt. Die sneeuw is ook de reden dat we de Bear Tooth Pass niet kunnen nemen, het hoogtepunt en hoogste punt van een van de American Scenic Byways, de noord-oost-ingang van het park (er zijn vijf toegangswegen)
Road closed, ontdekten we dichtbij de ingang van het Yellowstone. Even niet opgelet, teveel blik op oneindig?want de signalering onderweg moet dit aangegeven hebben.
De omweg gaat via Cody. Maar het silhouet van de dichterbij komende besneeuwde bergen maken de reis alleen maar aangenamer. Cody laten we voorlopig links liggen al moet je er geweest zijn om te weten dat het een ... tourist-trap... of wat dan ook is. Buffalo Bill is niet gepatenteerd en dus overal. Met iedere hamburgerhap eet je iets Buffalo Bills.
Geen (voor)oordeel even.
Na Cody is het Buffalo-meer (..) een prachtige voorbode van het park. Verbazing, verwondering: prachtig allemaal, het meer, de slingerende wegen, de groene hellingen met de bomen die er - op grotere hoogt - soms uit zien alsof ze ternauwernood een brand hebben overleefd, met kort daarna erachter het grote Lake Yellowstone en daarachter weer de besneeuwde hellingen, weerspiegeld in het blauwe meer.
It's worthwile, de lange reis.
Een minpuntje is dat we moeten overnachten. Of beter: dat we nog een plaats moeten vinden. En dat heeft nog heel wat voeten in aarde.
Of je boekt lang vantevoren (een jaar minstens) of, om flexibel te kunnen zijn,je gaatop de bonnefooi. Hotels horen tot een grote groep (Xanterra) en hun reservringssysteem levert een plaatsje op aan de andere kant van het park.
Geen straf uiteraard om daar te komen. Hooguit een aanslag op je absorberingsvermogen.
-----
Meer foto's in het fotoblok.
*) The great eight uit de Nationa Geographic:
Yellowstone
Acadia
Yosemite
Grand Canyon
Bryce Canyon
Death Valley
Denali
Everglades
Daarnaast in dat nummer een artikel over de 6000 km lange Siberian Highway van Moskou naar Vladiwostok.
Namaak
Arie is een beetje ziek. Dacht in korte broek door een grot te sluipen. Snipverkouwen. We blijven een dag extra in de Bavarian Inn.
Daar werkt een Bulgaarse in het restaurant. In het Yellowstone waren er ook veel Oost-Europeanen. Vooral uit de Ukra'ine. Ze rennen de benen uit hun lijf (of de longen, je eigentaal leer je af).
Vanmorgen ben ik wezen zwemmen. Mooi buitenbad, even gewacht tot de stofzuiger klaar was.
Daarna hebben we een korte route gereden. Het leek wel een reuzenslalom bij het ski'en.
Maar fantastische rotsformaties. De weg heette dan ook: Needles Highway.
Ook hebben we nog steentjes gezocht. En gevonden. Veel glazig gedoe. Arie keek ook een beetje glazig maar vond wel een paar mooie. Ik moet ze zelf in de koffer nemen, zegt hij want de douane wil geen artefacten of zoiets het land uit hebben.
Ze doen maar.
Toen zijn weeen pijl gaan kopen voor een jarige. Natuurlijk vergeten de koffer op te meten, dus misschien moeten we hem wel de plas overschieten, tot in de achtertuin van J.
Dat hebben we gedaan bij Crazy Horse. Omdat we alleen de lasershow konden zien en toen op moesten laseren, mochten we terugkomen van de aardige controleurs die allemaal zeggen: How are you doing today? en even later: Have a nice day, afternoon of evening.
Dat is gewoon een verademing. Want ALLE andere Amerikanen laten hun buikspreekpop zeggen: Have a nice day. Een popiejopietiepe doet er soms bij: your guys.
Mount Rushmore hebben we ook nog gezien, maar we hadden geen zin om alle dappere daden van de Amerikaanse leiders te gaan aanhoren.
Nu terug naar de Bavaria Inn en een beetje slapen. Want het is nog een lange dag. In Custer nog wat boordschappen doen. Leuk plaatsje, gisteren hebben we er 100 % Dakota buffalo vlees gegeten.
Even dit verhaal intikken, het mag van Mira. Zo heet de Bulgaarse stagiaire die ons eergisteren in het restaurant bediende en nu meekijkt in de Front office.
Ze snapt niet dat we nog nooit in Varna zijn geweest: 23 km strand. Ik moet maar weer eens met Arie praten. Want dit is allemaal mooi en bijzonder maar toch wel vermoeiend.
Crazy Horse, crazy Arie en crazy Americans?
Crazy Horse moet het schuldgevoel van de Amerikanen afkopen. De Indianenleider krijgt ook een beeld zoals de vier presidenten versteend alle hordes toeristen bekijken en een must zijn voor Zuid-Dakota: Mount Rushmore.
Aan Crazy Horse wordt nu al tientallen jaren gewerkt, eerst door een import-Pool die er zijn levenswerk van maakte en - daar bleek hij ook nog tijd voor te hebben vrijgemaakt - nu een omvangrijk nageslacht dat er volgens de folders tijd insteekt.
White man should know also Indians had brave heroes was een van de zinnen uit de tekst bij de lasershow over de chief.
Prachtige beelden die in metaforen en tableuax van alles vertelden over de Amerikaanse historie. Wat Crazy Horse aan dappers gedaan heeft werd de toeschouwer niet duidelijk Er werd afgesloten met enkele barokke zinnen over het geweldige Amerika en het God bless America onder aanzwellende muziek met de meest sonore stem bleek gefundens Fressen voor de toeschouwers. Applaus.
Tevreden stapt iedereen in z'n wagen, veelal opgefleurd met de vlag en teksten als Proud of America,en America number one,en Pray for our overseas troops.
We worden netjes voorgelaten door een Amerikaan als we moeizaam uit het parkeervak kruipen met ons (relatief) mini-wagentje.
Een mooielichtshow. En een prachtig ingericht bezioekerscentrum met Indianenkunst uit alle regio's zoals ook Arizona (Hopi) en Acoma (New Mexico) dat ik vorig jaar bezocht.
Ellen was onder de indruk van alle huisvlijt. En is het nou een prachtig versierde speer of boog en past-ie wel in de koffer: het ultieme verjaardagsgeschenk voor een 5-jarige. We meten het na.
Mount Rushmore, here we come. Of laten we dit nationalisme aan ons voorbijgaan en bekijken we de vier heren minzaam van afstand?
Ach, je moet het gezien, gevoeld hebben om te kunnen oordelen.
Moorcroft
Texas Trail Museum.
Het plaatsje Moorcroft heeft 307 inwoners (toen het bord langs de weg gemaakt werd tenminste) en daarvan zagen we er 17. Dat was in het gezellige Donna's restaurant, op twee boogscheuten van Cosy Lodging, het motel waar we neerstreken nadat de vermoeidheid ineens toesloeg.
Gezelligheid alom in dit dorp?
's Avonds, rondwandelend oogt het helelaal uitgestorven. Er kan gewoon een duel op istool worden uitgevochten zonder 'collateral damage'. Maar nee, een zwaaiende arm, we worden gegroet. En daarna om de hoek ineens weer een samenscholing. In het Texas Trail Museum staan twee levensechte poppen. En daanaast, in een soort vergaderruimte zien we een stuk of acht mensen.
Alles ademt rust. De vooruitgang lijkt dit dorpje voorbijgegaan.
Jim, een medewerker in dienst van de mijnbouwmij, legt het allemaal haarfijn uit met zijn sonore stem. Er was een kruising, de oost-west weg en de Texas-trail. Toen kwam de spoorlijn want het vee moest orden vervoerd. En daarna werden de kolen ontdekt.
Moorcroft groeide totdat in het nabijgelegen Gillette een enorme berg, nagenoeg aan de oppervlakte, werd ontdekt.
De rust keerde snel weer in Moorcroft en de business verplaatste zich naar Gillette. Meer spoorlijnen werden aangelegd, een vliegveld en Moorcroft liep leeg. Op enkele standvastigen na, zoals de superkleine supermarkt annex benzinepomp. Wat ook bleef en dat niet onder stoelen of banken steekt: de goederentreinen. De sirene wordt dag en ancht, zo om het kwartier, gebruikt todat zo'n sliert van 2 km het dorp door is. Er zal maar eens iemand oversteken en de overwegboom laat ruimte voor een dronken cowboy. Op een miljardenclaim zit BNSF (Burlington Northern Santa F'e) niet te wachten, ondanks de karrevrachten van het zwarte goud die via een zijspoor de weg vindne richting Chicago. Ook door Bismarck, waar we de folklore van de scheepsfluit op de trein al mochten ervaren.
Moorcroft, het staat nergens in de brochures. Maar die zou er ongeveer zo uit moeten zien:
Foto's van een postkantoor, oude stijl. Een paar oude karren. Gigantisch brede wegen waar de pick-ups oefenen om langzamer te kunnen rijden dan een slak zich voortbeweegt. De spoorlijn, met de dieselloks van BNSF, daarachter een roestende graansilo en daarvoor een piepklein speeltuintje voor de jeugd met de naam Moorcroft Village Park.
De geluidscassette erbij: hulpvaardige mensen in het postkantoor of de supermarkt. Inwoners die stan te popelen om het die buitenlanders naar de zin te maken. ' Neem die route naar Devil's Tower want ...' .
En op de achterkant de Interstate, de snelweg van waaraf je het landschap bijna niet kunt zien door de reclameborden die al verwijzen naar de volgende plaats waar je rij wordt door het gokken, wifi hispeed internet hebt in het motel of 10% off krijgt bij betaling per maand van je nieuwe Chevey658. Moorcroft is bijna onzichtbaar.
En bezoek vooral het Adam's museum.
Dat ga ik doen. V'o'or het gokken. Want ik ben bang alles te verliezen. En dan kan ik alvast zien hoe de vlag erbij hangt als iemand helemaal uitgekleed is.
American way of life: over veilingen en shotguns
-Een Mack Truck van 1981 (zonder motor) met 5th Wheel Plate
-Een John Deere 8960 Tractor, 4 x 4, 710-70R38Duals, 12 Spd., Trans., 4 Hyd., Updates, Work Order (Clean Unit)
Deze twee items staan hoog op onze verlanglijst. Ze zijn te bezichtigen en aan te schaffen op een veiling in de prairie, met nog honderden andere artikelen. Sommige zo handzaam dat ze wel in onze koffer zullen gaan.
Op 23 juni vindt dit spel van loven en bieden plaats. Ten noord-oosten van New Salem, de plaats waar de Interstate wordt opgefleurd met een reusachtige koe (zo'n 10 bij 15 meter). Om nog eens duidelijk te maken dat we in agrarisch gebied zijn.
Zo'n Mack zonder motor zou ik ook verkopen, wie weet kan ene De Vries uit Blijham er wat mee.
JD Manuals en Magazines: voor de echte liefhebber. Misschien de grootste verzamelaar van Noord-Nederland, in Lauwerzijl.
De Mandan Finder, lokale advertentiekrant, wordt voor een groot deel gevuld met de aankondigingen van dit soort veilingen.
En verder auto's, nieuw of gebruikt, het zijn hier de bekende warme broodjes.
De prijs is niet veel hoger dan dit voedsel.
Een grote Dodge SUV die je in NL al gauw 60.000 euro geeft, doet hier zonder gene 24.000 dollar, zijnde een schamele16.000 euro. Brandstofgebruik is weliswaar omgekeerd evenredig maar als je weinig rijdt zoals ik...
Het bericht dat me vandaag het meest opviel in de Bismarck Cronicle (op regendagen leest de vakantieganger immers, maar Baantjer ligt nog thuis): er is volgende week een workshop schieten voor de 16-jarigen en jonger. Apparatuur, targets (whatever it maybe) etc. is aanwezig. komt allen kids!!!
Zoals in de gigantische sportzaak Scheels de schietsport de meest dominante plaats inneemt. Deel daarvan is een schiethoekje voor de jeugd. Er zijn ook speciale wapens voor de jeugd. Zoals je vijfjes hebt voor de kleintjes bij het voetballen.
Kortom, de sport is volwassen... En elke dag is er wel een berichtje in de krant over een jongen (van bv. 13) die met het wapen van z'n grootvader iets substantieels heeft geraakt. 'Part of the game' vindt de sportief ingestelde westelijk halfronder. Sporters in deze categorie zijn meestal nog ronder dan dat.
Breaking news: Vandaag weer geen tornado in deze regio. Wel een ernstige waarschuwing aan de desk van de autoverhuurder voor overstekende bambi's.
N.B. Items en nieuws over de veiling:
Bestellingen tijdig doorgeven svp.
---
Onder en boven water
Het is hier water alom.
Het water loopt me in de mond. Ik zie het lijstje met groenten en fruit van deze week van Het Groene Spoor (http://www.groenespoor.nl). alles van eigen erf wat de noeste werkers voor de klanten in petto hebben.
Net als onze gastvrouw ons de dampen aandoet met de zoveelste lekkere maaltijd. We moeten afstand bewaren ' want de keuken is te klein'. We kiezen voor niet in de weg lopen.
Water vult ook als een aquarium de tv-schermen. De weerslag van de snelle em onverschrokken reporter die bovenop het nieuws zit en dat zijn veel overstromingen. Daar tussendoor een waarschuwingsspotje hoe te handelen bij tornado's. Ik let goed op want hoewel het wat hyperig en hijgerig wordt gebracht - het is hier komkommertijd - Noord Dakota doet volop mee.
Sneeuw in Oregon en hitte in New York en Phoenix. Hoewel dat laatste vrij normaal is. Je beseft dat het land groot is en dan makkelijk de diverse weertypes kan herbergen.
Door dit alles wachten we een dag met de trip naar de ' family-roots': waar is het allemaal begonnen met de Bloedjes in Amerika. En wat is ervan geworden, de prairiefarm bij de Canadese grens?
Dat geeft wat meer tijd om een auto te huren en de policy van de verhuurders te doorgronden.
Bij vooraf boeken geeft dat geen problemen. Maar nu moet je vooral letten op de verzekering en van al die verzekeringen op de zgn LIS, de aansprakelijkheid naar derden.
Is meestal niet afgedekt en dan moet je weer een supplement nemen. Daarboven kun je het eigen risico afdekken zodat je later geen rekening krijgt dat een steen de onderkant van de Chrysler gehavend heeft.
En waarom je een airportfee van 80 dollar moet betalen als de maatschappij niet op het vliegveld is en wij vanuit een keurig family-home de huur willen regelen?
Gelukkig zijn er deze research vereisende zaken die de gestaag vallende regen doen vergeten. En de gastheer en -vrouw gaan graag even mee om de zaken af te handelen. Kan gelijktijdig met de reis naar de Mall, het overdekte winkelgebied met alles letterlijk onder 'e'en dak.
Morgen is het zover, de prairie in. De kust is veilgi, de tornado's houden zich gedeisd.
Martine en Edwin geven het goede voorbeeld. Ze zijn weer boven water, in Mongolie.
De steppe en de prairie. Does it make any difference?
Ja.
WalMart, Dodge en de Los Angeles Lakers.